Met een greintje onzekerheid liep hij het gebouw binnen. De brede trap voor hem had hij al tientallen keren beklommen: steeds twee korte treden, en dan een lange trede. Zijn benen gingen altijd zeuren als hij telkens met dezelfde voet op een korte trede begon, dus hij zette maar op xe9xe9n van de korte treden een stap. Dan bleef hij in balans, en dat had hij graag.

Exe9nmaal rechts, en een eindje verder nog eens. Daar was de stilteruimte. Hij ging beneden zitten, voor het raam, maar in het hoekje. Hij pakte zijn laptop uit zijn tas, legde deze op tafel en sloot hem aan de stroom aan. Terwijl de internetverbinding op zich liet wachten, doezelde hij wat weg.

Hij liep het lokaal binnen. Er zaten twee mensen. "Wat doe je hier?" Vroeg de ene meteen toen hij binnenkwam.
"Ik eh…"
"Nou? Waarom ben je hier?" Vroeg de ander.
"Ik.. doe mijn bachelorproject met robotjes en daarvoor wilde ik even proberen.."
"En dat moeten wij geloven? Je bent gewoon een random-guy-who-wants-to-play-with-robots-that-are-not-his-own. Ik bedoel, als je aan een bachelorproject doet, dan hadden we je hier zeker vaker gezien."
"En al helemaal," vulde de ander hem aan, "als je met robotjes wilt gaan werken. Je bent nu wel erg laat. En trouwens, we hebben je nooit gezien bij het college voor het vak. Je zult wel niet eens weten wat voor opdrachten je moet doen."
"Ik kan het laten zien!" Protesteerde hij. "Ik kan inloggen op de site waar staat dat ik ingeschreven sta…"
"En dan ook nog inloggegevens van mensen jatten zeker. Nee, zorg maar dat je het bewijst."

Even later kwam hij binnen met de docente van het vak. "Jongens," zei ze, "deze kerel hier mag best even werken."
"Maar hij leidt ons af," zei de tweede, die iets breder was en precies voor hen ging staan. Hij leek niet van plan om weg te gaan. "En dat niet alleen, hij zal ons natuurlijk ook gaan vragen hoe die dingen werken, hij zal ons kopjes koffie aanbieden om bij ons te slijmen en …"
"Ik zal de systeembeheerder wel vragen om jxfallie hier weg te halen," antwoordde de docente.

De volgende dag was hij er weer. De twee jongens waren er nog steeds. "Jouw schuld," zeiden ze. Hij wist meteen waar het over ging. De systeembeheerder had hen zitten pesten. "Maar ga alsjeblieft zitten want dan kunnen wij ook werken. Maar wee je gebeente als je ons weer afleidt."
De hele dag door merkte hij hoe de jongens achter zijn rug om over hem praatten, en over hoe onhandig hij wel bezig was. Op een gegeven moment vroegen ze hem nog iets over hun eigen onderzoek, maar hij had geen idee waar ze het over hadden en nee, hij wilde niet meedoen. Maar dat hoefde ook helemaal niet. Hij had een uur of vijf nodig om uit te zoeken hoe de draadloze verbinding met de robot werkte. Toen was het vijf uur, en de dag was over. Maar hij wist het nu in ieder geval.

De volgende dag was hij er weer. Hij was er eerder dan de jongens. Het opzetten van de draadloze verbinding kostte hem een uurtje. Toen hem dat gelukt was, kwam er opeens een grote groep mensen binnen. Een man, die wat op een docent leek, informeerde hem. "Er wordt hier een nieuw vak gegeven. Daarvoor hebben deze mensen de robots nodig. Kan je ergens anders gaan werken?"

Hij schrok op. Onbewust zag hij dat hij zijn mail had opgestart en dat er drie nieuwe reacties op zijn facebookberichten waren. Hij zat nog twee uur in de stilteruimte. Daarna liep hij naar het lokaal met de robots. Er zaten 7 mensen. Meer dan er ooit gezeten hadden in die paar keer dat hij voor het lokaal langs was gelopen. Hij startte een computer op, liep naar de kast met de robots en bekeek even de inhoud. Een robot en een batterijlader voor een robot die hij altijd aangesloten moest houden, wist hij nog. Nu moest hij nog een draadloze verbinding instellen. Hoe werkte dat ooit? Hij had geen idee. Hij zette de robot weer terug in de kast en zonder ook maar iemand aan te kijken sloot hij de computer weer af en liep het lokaal uit, weer terug naar de stilteruimte. Achter een computer. Hij moest maar weer eens een blogje typen.

"Wees daarom niet bang voor de mensen en laat u door niets in verwarring brengen…" ~ 1 Petrus 3:14b

Ja, en dit keer was ik het zelf niet!

Denk ik een keer dat ik goed bezig ben voor een tentamen – ik heb vandaag wel 2 uur geleerd en dat moest ik letterlijk overal tussen proppen – kom ik er opeens achter dat ik nog meer had kunnen uitstellen. Het tentamen dat ik donderdag zou hebben is ruim twee weken verzet. Naar voren. Nou zeg ik je.

Waarom doen ze zoiets nou? En waarom mogen zij dat wel? Wat nou als 15 april mij nou niet goed uitgekomen was? Wat nou als ik niet toevallig vandaag gezien had en ik donderdag in m'n uppie naar de tentamenhal was gelopen?

Gekke mensjes van de planning. Wees blij dat ik nog eens wat zie.

Je moet ook alles checken tegenwoordig. Waarom staat gewoon niet alles wat interessant en nuttig is op xe9xe9n plek?

Dat is ook een goede vraag aan mezelf trouwens. Ik ben een ramp in sorteren, vooral van papier. Ik dacht laatst nog, ik moet plastic inlegvelletjes kopen want ik heb zo'n mooie ringbandmap waar ik niks mee doe. En dan kan ik eindelijk die enorme papierzooi op mijn kamer op xe9xe9n plek organiseren. Hoe lang zou het duren voordat ik weer de chaoot ga uithangen en al die papieren net zo hard weer overal door mijn kamer zwerven?

Zou het een nuttige investering zijn? Wat denken jullie?

http://26.media.tumblr.com/tumblr_lhyfnht79v1qfn12xo1_500.png

Goed. Ik heb geen zin om uit te zoeken hoe je een url-plaatje zonder 'em eerst op te slaan op de computer hierin kunt krijgen.

Ik heb de hele dag zo veel geprocrastrineerd dat ik me ook nog wel een blogje kan veroorloven. Dat is eigenlijk net zo'n gedachte als: "Ik eet niet thuis maar ik wil wel een toetje. Ik heb geen lepel om een toetje te eten, dus koop ik een zakje van x801 aan plastic lepeltjes, maar dan is mijn toetje van x800,17 te goedkoop om de lepeltjes waard te zijn, dus koop ik maar een duurder toetje." Die gedachte had ik laatst, toen ik na een 'jamsessie' (dom muziek&lol maken in plaats van oefenen voor een zangdienst) met 2 jongens bij een snackbar at.

Ik heb nu de neiging om daarop verder te gaan, maar daar is niks over te vertellen. En mijn idee met dit blogje was juist dat ik mijn gedachten eens de vrije loop zou laten gaan. Waar ik op het moment aan denk is alweer dat ik vandaag zo weinig heb gedaan terwijl ik zo veel meer had kunnen doen. Ik wilde minstens xe9xe9n artikel lezen, die ongeveer 10 bladzijden groot was, maar ik heb maar 1.5 bladzijde gelezen en heel veel gesurft. That's my life. Maar het is wel leuk. Tenminste.. "Hard work pays off after time; lazyness pays off now."

Waarom helpt het niet (of juist averechts!) om de hele tijd te denken: "ga nu eens beginnen!"? En wat helpt wel?

Na een lange tijd van blogafwezigheid, moet ik toch maar weer eens wat posten. Suddenly a cloud of inspiration appeared in my head. Dus ja. Daarom. En op een web-log is het makkelijk typen.

Die inspiratie was er eigenlijk al voor het eten. Eigenlijk was het idee er al een paar weken. Vandaar dat ik het recept maar eens heb gemaakt. Ik wilde al een poosje iets met vis, maar ik wist niet wat en het moest wel extreem goed zijn want het is jammer om dure vis te verdoen aan een slecht recept. Maar toen ik goedkope vis in de supermarkt zag liggen (Alaska koolvisfilet van de Euroshopper, 400 gram voor maar x802) dacht ik dat ik het maar eens moest maken. Ik heb wat dingetjes gecombineerd waarvan ik weet dat ze lekker zijn met vis (honing-mosterd; citrus; peulvruchten) en ik kon me nog vaag iets herinneren dat ik ooit heb gegeten. Ik heb er mijn eigen variant op gemaakt.

Men neme voor 4 personen:

• 400 gram pasta (ik had farfalle, dat zijn van die mooie vlindertjes, maar anything might do)
• 400 gram koolvis / witvis (hoe je het ook maar wilt noemen)
• 500 gram peultjes (dit is verreweg het duurste ingredixebnt van de hele maaltijd)
• 1 ui (die vergat ik er doorheen te doen, maar zonder was 'ie ook lekker)
• 2 eetlepels olie (ik had wokolie, daar zit zo'n fijn nootachtig aroma aan)
• een kneepje boter
• 200 ml sinaasappelsap
• een flinke eetlepel honing (neem lekker de goedkoopste)
• een flinke theelepel grove mosterd (ik had Groningse mosterd)
• 2 theelepels sambal
• 2 theelepels suiker
• (1.5 eetlepel paneermeel)

En dan gaat men aan de slag.

• Ontdooi de vis (je kunt 'em een halve dag op het aanrecht leggen, maar even in de magnetron op de ontdooistand werkt prima).
• Doe de pasta in een pan met ruim kokend water.
• Meng in een kom of een diep bord de sinaasappelsap met de honing en de mosterd. Proef en voeg ingredixebnten toe totdat alle 3 de ingredixebnten goed naar voren komen als je het proeft met een lepeltje. Leg de vis in deze 'marinade'.
• Snijd de ui in ringen en halveer de peultjes desgewenst. Verhit de olie in een wok (wacht tot het xe9cht heet is geworden voordat je de groente erin doet), doe de sambal en suiker erbij en wok de groente een minuut of 2 op heel hoog vuur. De peultjes moeten knapperig blijven! (Ik heb het in 2 helften gedaan om te voorkomen dat de peultjes gestoomd werden.) Haal de peultjes uit de pan en dump ze tijdelijk op een bord ofzo.
• Doe de boter in een (dezelfde) wok en bak hierin de visfilet (bewaar de marinade!). Je kunt ze gerust kapot maken. Dat gebeurt toch al en dat eet straks makkelijker. (Ik heb er bij deze stap wat paneermeel (verkruimeld beschuit) bij in gedaan omdat er nogal wat vocht van de vis af kwam. Dan wordt de saus straks ook wat minder vloeibaar.)
• Doe de gewokte peultjes weer bij de pan in en meng alles goed door elkaar. Het mag ook best nog even bakken. Doe daarna de marinade bij de pan in en kook het geheel nog even door. Tegen die tijd zal de pasta wel ongeveer klaar zijn. Die kan je bij de pan in doen.
• Meng alles gezellig door elkaar. Strooi er eventueel gehakte walnoten overheen (die had ik niet, want die zijn zo duur.)

Eet smakelijk!

Mijn boek.

Het lijkt al zo lang geleden. Die mooie tijd dat ik mijn derde boek aan het schrijven was. Net zo lang als dat ik beloofd heb dat ik 'em zou posten.

Download 'em hier!

Ik ben wel benieuwd of er nu wel mensen zo gek zijn om 'em te lezen. Neem dan sowieso even contact met me op

Mijn boek.

Het lijkt al zo lang geleden. Die mooie tijd dat ik mijn derde boek aan het schrijven was. Net zo lang als dat ik beloofd heb dat ik 'em zou posten.

Download 'em hier!

Ik ben wel benieuwd of er nu wel mensen zo gek zijn om 'em te lezen. Neem dan sowieso even contact met me op

Het moest er weer eens van komen. Een ik-nu-blogje.

Ik zal niet alles vertellen. Het grootste deel van mijn nu-ik (in mijn hoofd in ieder geval) is de laatste tijd bezig met persoonlijke kwesties van andere mensen die ik niet eens mxe1g doorvertellen. Het daarmee bezig zijn is vermoeiend maar wel nodig en bij tijden dankbaar 'werk'.

Resulteert wel weer in dingen vooruitschuiven van dingen die eigenlijk meer nodig zijn. Maar daar zal ik jullie niet mee vermoeien. Het enige dat ik niet te veel vooruit schuif, omdat daar echt een duidelijke deadline voor is, is NaNoWriMo. Mensen die weten wat het is weten misschien ook wel dat ik daar dit jaar al voor de derde keer aan meedoe. Het is een schrijfevenement (het staat voor National Novel Writing Month, vandaar ) waarbij duizenden mensen van over de hele wereld een roman (novel dus) gaan schrijven. Een novel is wat zich onderscheidt van een novelle in de afmeting. Ze hebben de grens gezet op 50000 woorden en die probeer ik nu binnen 30 dagen (in november) te schrijven. En net zo als allemaal mensen die ik ken. Allemaal een beetje gek, gelukkig. En nee, het is geen wedstrijd. Gewoon een soort motivatie voor mensen die altijd al een boek wilden schrijven maar daar nooit aan toe kwamen.

Mijn verhaal speelt in de middeleeuwen in Frankrijk (vooral Chxe2teaubourg en Alenxe7on). Het gaat over een meisje dat beschuldigd wordt van hekserij. Dat weet ze zelf niet, maar een groepje mensen dat van haar onschuld weet wel. Ze wordt uit Chxe2teaubourg ontvoerd door xe9xe9n persoon van dat laatste groepje als ze 's nachts van het huis van haar vriend, aan wie ze uitgehuwelijkt is, naar huis loopt. Samen met die man brengt ze een aantal nachten door in een hutje op de heide, terwijl haar vader naar haar op zoek gaat en een karrenspoor achtervolgt, dat richting Alenxe7on leidt. In de volle overtuiging dat ze daarin ontvoerd is en met de hoop dat ze nog niet dood is bemachtigt hij een plekje op de wagen, waar hij in gesprek komt met een jongeman die uit de stad is gevlucht nadat zijn vader, een berucht crimineel, vermoord is. Door hem komt hij op het spoor van de groep mensen die zijn dochter van hekserij hebben beschuldigd, wat hij pas dan te weten krijgt. Na mishandeld te zijn door deze mensen om iets over zijn dochter te vertellen (wat hij uiteraard niet kan, want zijn dochter is geen heks) wordt hij gered door de groep door wie zijn dochter ontvoerd is. Ze worden herenigd, maar nu moet er nog een oplossing gevonden worden om haar onschuld te bewijzen. Ondertussen worden moeder en vriend van de vermeende heks opgehaald, maar ze worden ontdekt en achtervolgd door een deel van de groep 'bad guys', waarbij in het huis een vechtpartij ontstaat waaraan xe9xe9n 'bad guy' sterft en de andere twee 'bekeerd' worden tot de 'good guys'. Ook vangen ze daar een glimp op van een meisje dat achter het huis bezig is met hekserij-achtige rituelen. Ze lichten de dorpsraad van Chxe2teaubourg in en daar start een zoektocht. Ondertussen reist de groep met de moeder en de vriend weer terug, en worden ook zij, na een ontmoeting met een mysterieuze man in een zwarte cape (nee, niet met een zeis) herenigd.

Zo ver ben ik ongeveer en ik weet nog niet precies wat de uitkomst is. Er zitten een heleboel subverhaaltjes in nog, maar dat is het vermelden niet echt waard. En voor de rest klinkt het zo misschien veel boeiender om te lezen dan het in werkelijkheid is om te schrijven. In mijn ogen in ieder geval wel.

Ik ga wel weer verder schrijven, want ik moet voor het eind van de maand nog bijna 14000 woorden. Ik zet het wel weer online zodra het klaar is. Dan maar hopen dat iemand het wil lezen..

I'll keep you guys updated!

Het was zo mooi vanmiddag. Er was een gebedsmiddag georganiseerd waarin we voor van alles en nog wat gingen danken en bidden. Meer dan eens is het gebed geformuleerd of God ons wilde helpen. En als je dan weer weggaat, vraag je je altijd weer af hoe het ook alweer zat met onze verantwoordelijkheid en Gods almacht. Hoe het kan dat je zo snel weer aanpast. Dat je humeur zo snel weer omslaat. En vooral waarom je God zo snel weer lijkt te vergeten.

Vanavond zou ik oefenen met het MT (muziekteam = Ichthus-band) maar dat ging niet door. Miscommunicatie overal en het ging niet goed. Ergernissen. Nu ben ik weer terug, wat aan het onthaasten maar eigenlijk wil ik dat niet want ik heb nog zo veel te doen. Het was even goed om stil te staan, vanmiddag. Even alleen God en ik, of God en wij, geen drukte, geen studie, geen overbodige gedachten. Maar dat lijkt nu zo ver weg.

Je moet zo snel kunnen aanpassen in deze maatschappij. Scheiding tussen school en privxe9 leidt haast automatisch tot scheiding tussen geloof en.. de rest. Hoe ben ik aanstekelijk christen?

Natuurlijk leeft mijn blog nog. Ik denk er elke dag aan. Letterlijk. Of is dat geen criterium voor leven van een blog?

Ik wil uiteraard mijn spijt betuigen voor het feit dat ik al tijden niks heb gepost. Ik vind het zelf ook jammer. Ondertussen heb ik wel dingen gepost op andere 'sociale media', zoals facebook, twitter en bepaalde fora.

Over sociale media gesproken: er zijn werkelijk hxe9xe9l interessante weetjes over sociale media. Kijk maar:

Volgens mij is sociale media een onderdeel van Web 2.0, maar het is ook gewoon een gevolg van de samenleving zoals die op het moment is. Wat lijkt het me heerlijk om me daarin te verdiepen. Maar er zijn zo veel dingen waarin ik me graag wil verdiepen, dus ik doe dat maar niet en ik houd het bij de weetjes. Want zodra ik me ergens in ga verdiepen, wordt het minder interessant. En ik geniet liever dan dat ik ploeter.

Ik zei laatst op de bijbelstudiekring dat ik heel erg in het nu leef. Het was een opmerking die ik wat tussen neus en lippen door maakte, maar wel iets dat heel erg waar is. En nu ik daar opeens aan denk (vraag me niet waarom, maar ik dacht er gewoon aan toen ik bedacht dat ik wilde vertellen hoe het met mij gaat en niet met mijn blog), concludeer ik dat ik heel makkelijk een logje zou moeten kunnen typen over wat mij bezig houdt. Maar eigenlijk is dat ook niet helemaal waar. Want wat betekent "in het nu leven" nou precies voor mij?

Het "nu" is ook heel erg het nu. Nu als in, ik denk aan wat voor informatie ik nog in mijn werkgeheugen zit. Nou is werkgeheugen een term die nogal wat uitleg kan vereisen, maar dat doe ik maar niet. Het idee is dat je dingen die in je werkgeheugen zitten de dingen zijn waar je aan denkt. En dat kunnen er ongeveer 7 tegelijk zijn, en die moet je continu herhalen als je eraan wilt blijven denken. Maar mijn geheugen werkt niet als een kastjessysteem in die zin dat ik een kastje opentrek als ik ergens aan wil denken en dicht doe als ik er niet aan wil denken. Het is wel eens door iemand vergeleken met een bord spaghettisoep (en dat heb ik vast al eens eerder gezegd). Alles door elkaar, alles tegelijk. En ik vind het heerlijk om ook eens zo te schrijven eigenlijk.

Mijn punt is dat ik altijd aan andere dingen denk, en dat er zelfs voor mezelf vaak geen logica in zit. En dat in het 'nu' leven betekent dat ik aan allerlei willekeurige dingen denk en dat ik dat vaak niet logisch kan opschrijven zonder mezelf te dwingen om er logisch en langere tijd over na te denken. En daarom houd ik van 'extern geheugen'. Dingen als een agenda, een notitiebriefje op je beeldscherm of op je deur, een kruisje op je hand, een wekker, enzovoorts. Er zijn mensen, zo heb ik geleerd, die vinden dat 'extern geheugen' ook een deel van je geheugen is. Interessante discussie wel, maar die ga ik nu niet samenvatten ofzo.

Lyanne en Nadine waren kort geleden deel van mijn externe geheugen. Soms heb ik wat meer dingen nodig om me ergens toe aan te zetten dan alleen mezelf en het denken aan mijn web-log. Thanks meiden!

Ik wil graag afsluiten met nog een leuk voorbeeld van extern geheugen. Het is supermooi citaat dat ik kort geleden tegenkwam en dat nu op een briefje staat dat ik elke dag in mijn portemonnee zie en waarvan ik nooit geweten heb dat zoiets letterlijk in de bijbel stond:

"Test me in this," says the LORD Almighty, "and see if I will not throw open the floodgates of heaven and pour out so many blessings that you will not have enough room for it." - Maleachi 3:10

Klik.

De deur van de slaapzaal gaat open. Snel pak ik mijn mobiel, want het gordijn dat om mijn bed heen zit om toch wat privé te kunnen slapen, ontneemt mij het blikveld op de klok.

Het is 9:00, en dat betekent dat ik bijna 10 uur aaneen heb geslapen, als een blok, maar toch weet ik dat ik veel moeite ga hebben met opstaan.

De persoon die de deur open heeft gemaakt, begint wat te roepen, dat ik op het eerste gehoor niet versta. Oja, het is die Australische. Snel schakel ik over op het vreemde taaltje van de vrouw; het is wel Nederlands, maar dan met zo'n Engels accent dat je weet dat je elkaar nooit echt goed zult kunnen begrijpen. Ze heeft zo'n beetje de leeftijd van mijn moeder. Ze weet ons – we liggen met z'n tweeën op de slaapzaal – duidelijk te maken dat we zo'n beetje moeten gaan opstaan.

Ik draai me nog eens om, terwijl ik met een kreunend geluid laat kennen dat ik wakker ben – niet te verwarren met de betekenis dat ik binnenkort wil gaan opstaan. Ik weet namelijk dat ik pas om 9:58 bloed hoef te laten afnemen.

Klik. De deur gaat weer dicht en schijnbaar ongestoord blijf ik liggen.

(…)

Klik. Het gordijn had ze ondertussen opengetrokken en ze staat daar in de deuropening met een gestresste blik in haar ogen.

Ik zie op de klok dat het 9:26 is. Het zou niet de eerste irritatie zijn die ik aan deze vrouw heb. Een woordenwisseling, waarvan ik het verloop niet helemaal meer kan herinneren, volgt. Wat ik nog wel weet is dat van beide kanten niet alleen onbegrip maar haast vijandschap doorklonk. En dat ze me opdrong om op te schieten. Maar de nummer 1 is om 9:30 pas aan de beurt, en ik ben nummer 8, met elk 4 minuten ertussen is 28 minuten, dus ik ben nog lang niet! Maar toch moet ik me aankleden. Met een zucht stap ik uit bed.

"Erick!"

Ook vanaf de andere kant van de gang klinkt nu mijn naam. Zou het dan misschien toch..?

De klok geeft 9:28 weer en er wordt van alle kanten geschreeuwd dat ik te laat ben. Ik neem de tijd niet om mijn veters te strikken en een minuutje later wordt er een naald in mijn ader geprikt. Een minuut te laat dus. 'Waarom moet alles hier zo precies?' Vraag ik me, half slapend en chagrijnig, af terwijl ik naar de eetzaal loop en alvast bedenk hoe ik dit uit ga leggen. Maar dat blijkt niet nodig. Iedereen praat er wel overheen, en ik ben lekker de grijze muis die nooit wat zegt.

Morgen mag ik weer weg. En ja, ik mis een kerkdienst, waar ik wel van baal omdat mijn geloofsleven hier wel op een iets lager pitje staat, met al die mensen hier die overal overheen praten. Maar ik mag dan in ieder geval weer in een vertrouwde omgeving leven, met mensen die ik ken en mag, voor twee weken lang, om weer een medicijn te slikken en de laatste 5 dagen van dit geneesmiddelenonderzoek te overleven.

Ja, geneesmiddelenonderzoek. Ik ben proefkonijn. Eigenlijk is het gewoon driemaal vijf dagen in een kliniek zitten en niks doen. Maar soms kan je je aan dingen ergeren, en dat was misschien iets dat ik me had moeten herinneren van vorig jaar, voor de mentale voorbereiding. Maar voor de rest is het hier prima en ben ik blij dat ik eindelijk weer eens denk aan bloggen als ik er wél tijd voor en zin in heb..